Έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας.. και είναι τεράστιες.

Οι εθνικές εκλογές και η ώρα που ο λαός θα πάρει την πολιτική κατάσταση στα χέρια του πλησιάζουν. Είναι καιρός πια να καταλάβουμε τη δύναμη της ψήφου μας. Τη συνενοχή μας στην εκάστοτε διακυβέρνηση της χώρας. Η πολιτική σχεδιάζεται, καθορίζεται και υλοποιείται από πολιτικούς. Από εκείνους που εμείς αναδεικνύουμε ως κοινοβουλευτικούς μας εκπροσώπους. Κανένας από τους βουλευτές που βρίσκονται στα έδρανα του κοινοβουλίου δεν εισέβαλαν πραξικοπηματικά. Εμείς τους εκλέξαμε και εμείς τους «λουστήκαμε» επίσης, και τους ίδιους αλλά και τις λαμογιές τους και τα τόσα σκάνδαλα (τουλάχιστον αυτά που βγήκαν στη φόρα).
Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι είναι παράδοξο να βρίζουμε όλους εκείνους στους οποίους εμείς δώσαμε την εντολή να μας κυβερνούν. Από τη στιγμή που ξεκίνησε η κατρακύλα της Νέας Δημοκρατίας και τα γκάλοπ έδιναν πια πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ άκουσα πολλούς και πολλές φορές να μιλούν απαξιωτικά για τον πρόεδρο του κινήματος, Γιώργο Α. Παπανδρέου. «Ποιος θα μας κυβερνήσει; Αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει, αυτός που έπεσε από το ποδήλατό, αυτός που δεν μπορεί να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι;» Αυτά είναι τα «πολιτικά» επιχειρήματα που προσάπτουν στον ΓΑΠ. Για το ότι είναι πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς-και άρα διαθέτει διεθνές κύρος, για το πρόγραμμα του κινήματος που έχει κυκλοφορήσει πολύ νωρίτερα από την προκήρυξη των εκλογών δεν γίνεται κουβέντα. Αυτή η ηγετική φυσιογνωμία που αποζητά ο μέσος Έλληνας για τον πρωθυπουργό μιας χώρας διαφάνηκε τα τελευταία χρόνια να είναι απόλυτα ανεπαρκές χαρακτηριστικό και ίσως προβληματικό σε αρκετές περιπτώσεις και καταστάσεις.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έδωσε την απάντησή του για το αν μπορεί να λάβει αποφάσεις τόσο στο παρελθόν με διαγραφές στελεχών που παρέκλιναν των αρχών του κινήματος και προκαλώντας το λαϊκό αίσθημα αλλά και τώρα κρατώντας εκτός ψηφοδελτίων στελέχη που ακόμη κι αν ποινικά έχουν αθωωθεί έχουν ωστόσο την πολιτική ευθύνη σκανδάλων που το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί και δεν θέλει να κουβαλάει στη νέα του πορεία. Και αυτή είναι η πολιτική πρακτική σε αντίθεση μ ε τις μεγαλοστομίες του Κώστα Καραμανλή που μόνο στα λόγια έκανε σημαία του τα «καθαρά ψηφοδέλτια».
Από κει και πέρα βέβαια προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν ακόμη βαρίδια στο ΠΑΣΟΚ τα οποία εμείς πια έχουμε χρέος να τα αφήσουμε εκτός βουλής προκειμένου ο Γιώργος Παπανδρέου να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση με καθαρά, άφθαρτα πρόσωπα που έχουν διάθεση, νέες ιδέες και κυρίως διαφορετική νοοτροπία για την άσκηση εξουσίας.

«Άνεμοι και Παλίρροιες»

Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε τη μουσική, που δεν επιλέγουν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο της επιτυχίας και κυρίως έχουν ταλέντο το οποίο αξιοποιούν και δεν χρησιμοποιούν.. τόσο η ελπίδα για καλές δισκογραφικές δουλειές και ποιοτικά, όμορφα ακούσματα θα συνεχίσει να υπάρχει. Η μουσική θα συνεχίσει να μας συντροφεύει σε ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές, να μας ταξιδεύει σε ονειρεμένους προορισμούς και να γίνεται το μέσο διαφυγής μας. Τέτοιου είδους καλλιτέχνες συναντάμε πια σπάνια. Είχα την τύχη ωστόσο να γνωρίσω στην Κρήτη ένα συγκρότημα που διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και να το ακολουθήσω από τα πρώτα του βήματα.
Το συγκρότημα «Αρμός» αποτελείται από τους: Λευτέρη Μουρτζάκη (τραγούδι), Απόστολο Ξυριτάκη (πιάνο), Μάνο Σμαργιανάκη (τραγούδι, κιθάρα) και Γιάννη Κιαγιαδάκη (ηλεκτρικό μπάσο). Άνθρωποι ένας προς έναν ξεχωριστοί, αληθινοί και γεμάτοι πάθος γι’ αυτό που κάνουν. Μουσικοί που η μουσική είναι η ζωή τους και οι δυσκολίες δεν τους αποθάρρυναν ποτέ. Πάλευαν και παλεύουν με «ανέμους και παλίρροιες» για να μοιραστούν και να εκφραστούν μέσα από τα τραγούδια και τις μελωδίες τους.
Οι «Αρμός» γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Κρήτη. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά «Αμόνι και νερό» με τη συμμετοχή του Μανόλη Λιδάκη ήρθε το 2007 δίνοντας τους την ώθηση να τους γνωρίσει το ευρύτερο κοινό και κατάφεραν να δώσουν το δικό τους ξεχωριστό στίγμα στην ελληνική μουσική σκηνή.
Το δεύτερο cd του συγκροτήματος μόλις κυκλοφόρησε. Τιτλοφορείται «Άνεμοι και Παλίρροιες». Η συμμετοχή του Μπάμπη Στόκα και της Λιζέτας Καλημέρη αποδεικνύει ότι η συνεργασία καταξιωμένων καλλιτεχνών με νέες ελπιδοφόρες φωνές αναβαθμίζουν την ίδια την ελληνική δισκογραφία. Η νέα τους δουλειά αποτελείται από 11 τραγούδια σε μουσική των ίδιων των μελών του συγκροτήματος και στίχους των ίδιων αλλά και των Γιώργου Λεκάκη, Κώστα Μπουρναζάκη, Άννας Παντελιδάκη και Ουράνιας. Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή της νεαρής τραγουδίστριας, από την Κρήτη, Κορίνας Λεγάκη που η φωνή της χαρίζει μια ξεχωριστή αίσθηση στα τραγούδια.
Αξιόλογες δουλειές, που ξεφεύγουν από το εύπεπτο και εύκολο που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι σημαντικό να τις αναγνωρίζουμε και να τις στηρίζουμε. Αν θέλετε να τους γνωρίσετε καλύτερα και να ακούσετε δείγμα της δισκογραφικής τους δουλειάς μπορείτε να επισκεφτείτε το site: www.armosmusic.gr

Όταν η μουσική εξημερώνει τα ήθη..

Έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τη μουσική σε διάφορα είδη, όπως έντεχνη, ποπ, ροκ, λαϊκή.. Ποιος βάζει αυτές τις ταμπέλες και με ποια κριτήρια ούτε κατάλαβα ποτέ, αλλά ίσως ούτε είμαι και η πλέον ειδική για να το κρίνει. Λόγω αυτών των διαχωρισμών και βάσει της ταμπέλας που φέρει κάθε τραγουδοποιός και τραγούδι είμαστε συνήθως προκατειλημμένοι στο αν θα παραβρεθούμε σε κάποια συναυλία και πόσο κριτικοί θα σταθούμε απέναντι σε ό,τι ακούμε.
Ωστόσο, είναι γεγονός πως τις περισσότερες φορές ακούμε και ακολουθούμε ό,τι μας «σερβίρουν». Επιτυχίες, ή καλύτερα σουξέ, γίνονται τα τραγούδια που πλασάρουν οι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και οι καλλιτέχνες που γίνονται γνωστοί μέσω αυτής της βιομηχανίας είναι αυτοί που γεμίζουν μεγάλους χώρους ενώ οι επιχειρηματίες νυχτερινών μαγαζιών τους προσφέρουν χιλιάδες ευρώ ως «νυχτοκάματο».
Μουσική εύπεπτη, με στίχους απλοϊκούς που δεν έχουν να σου πουν τίποτα και ξεχνιούνται με το επόμενο τραγούδι που θα γίνει σουξέ. Η ελλιπής παιδεία, η μαζική παραγωγή και η υπερβολική προβολή ωστόσο, προωθεί αυτό το είδος μουσικής που ούτε να το κατηγοριοποιήσω αλλά ούτε και να το κρίνω έχω σκοπό.
Έτυχε όμως να βρεθώ σε μια ονειρική συναυλία του Ψαραντώνη. Ενός κρητικού καλλιτέχνη, μουσικού, τραγουδοποιού. Αδελφός του γνωστού και πολύ αγαπητού Νίκου Ξυλούρη. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν ιδιότροπο, ίσως και εκκεντρικό. Αυτό που χαρίζει όμως στους ανθρώπους που παρευρίσκονται στις συναυλίες του εγώ θα το χαρακτηρίσω μαγικό. Η «κάθαρσις» που χαρακτηριστικό ίδιον για τις αρχαίες τραγωδίες είναι ένα συναίσθημα που το βιώνεις τελικά και μέσα από τη μουσική, όταν ο τραγουδοποιός τραγουδάει με την ψυχή του.. όχι μέσα από την ψυχή του αλλά με την ίδια του την ψυχή.. όχι για το κοινό του αλλά ως μια ανάγκη για να εκφράσει τον ίδιο του τον εαυτό.. πρώτη φορά είδα μουσικό να ζει από μέσα από τη μουσική του. Ακόμη και αν τα περισσότερα τραγούδια μου ήταν άγνωστα μ’ ένα μυστήριο τρόπο τα βίωσα, τα έκανα κτήμα μου. Οι στίχοι έγιναν εικόνες και τα συναισθήματα που εκφράζονταν μέσα από αυτούς τους στίχους ήταν τόσο έντονα που ταυτιζόσουν με τα πρόσωπα που εξιστορούνταν. Η ρήση «η μουσική εξημερώνει τα ήθη» συναντά την πλήρη εφαρμογή της όταν μπορείς να αισθανθείς στην ψυχή σου το άκουσμα των στίχων, της φωνής, της μουσικής που βγαίνει από τα όργανα. Τέτοιους καλλιτέχνες θα τους ζήλευε κι ο Ευριπίδης για το συναίσθημα που προκαλούν στο κοινό τους, για την έντονη συναισθηματική διακύμανση και την τελική αγαλλίαση της ψυχής.
Το καλοκαίρι κυρίως, στην Ελλάδα έχουμε περισσότερες ευκαιρίες να παρακολουθήσουμε μουσικά δρώμενα διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει. Το ζεστό αεράκι και η αύρα του καλοκαιριού ίσως συνεισφέρουν κάτι σε όλη αυτή τη μαγική ατμόσφαιρα που σε συνεπαίρνει και σε παρασύρει να ταξιδέψεις νοερά με τις νότες, με τους στίχους. Να ταξιδέψεις σε άλλα μέρη αλλά και να περιπλανηθείς μέσα στον ίδιο σου εαυτό.. έναν εαυτό που ίσως δεν έχεις προλάβει να ανακαλύψεις μέσα σε όλη τη φασαρία της καθημερινότητας σου αλλά και στους «βάρβαρους» ήχους που συνηθίζουμε να ακούμε στα νυχτερινά μαγαζιά.

P.S Αντώνη Κ. σ' ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά και την ευκαιρία να βιώσω αυτήν τη συναυλία

Όλοι έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Τι γίνεται με το δικαίωμα στο θάνατο;

Ο θάνατος συνήθως είναι ένα ζήτημα που στην ελληνική κοινωνία θεωρείται μακάβριο και αποφεύγουμε κάθε συζήτηση επ’ αυτού. Χρειάζεται να «χτυπήσει κάποια πόρτα της αυλής μας» μια σοβαρή ασθένεια για να συνειδητοποιήσουμε ότι κι ο θάνατος είναι τελικά κομμάτι της ζωής. Και τι γίνεται τότε; Χιλιάδες ερωτηματικά και διλήμματα στριφογυρίζουν στο κεφάλι μας και μας βρίσκουν απροετοίμαστους. Ο πόνος συγκρούεται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα ατομικά δικαιώματα με την εκκλησία, η αξιοπρέπεια με τον νόμο, η αυτονομία με τις πεποιθήσεις φίλων και συγγενών. Ποιος επιλέγει πότε και υπό ποιες συνθήκες κάποιος μπορεί να δώσει τέρμα στη ζωή του..
Το ζήτημα της ευθανασίας τίθεται όλο και πιο ψηλά στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης στην Αγγλία. Η εφημερίδα «Times» διεξήγαγε δημοσκόπηση για το ζήτημα τροποποίησης του νόμου προκειμένου να επιτρέπεται η υποβοηθούμενη αυτοκτονία μια εβδομάδα μετά τη πολυσυζητημένη υπόθεση ευθανασίας του Sir Edward Downes και της συζύγου του. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης τάχθηκε υπέρ της αλλαγής της νομοθεσίας ώστε οι γιατροί να μπορούν να βοηθούν τους ασθενείς τελικού σταδίου να βάζουν τέλος στη ζωή τους. Μάλιστα οι συμμετέχοντες ηλικίας μεταξύ 55 – 64 συμφωνούν πιο σθεναρά.
Παρόλο που η τροποποίηση του νόμου έβρισκε αντίθετους τους γιατρούς πριν μερικές μέρες διαφάνηκε το πρώτο σημάδι αλλαγής της στάσης τους. Το Royal College of Nursing μετρίασε την αντίθεσή του προς το ζήτημα της ευθανασίας εκφράζοντας μια πιο ουδέτερη στάση.
Το φαινόμενο «τουρισμού θανάτου» σε χώρες όπως η Ελβετία, όπου η ευθανασία επιτρέπεται, είναι πολύ διαδεδομένο. Φίλοι και συγγενείς παίρνουν τη δύσκολη απόφαση, αναλαμβάνουν έξοδα και νομικά ρίσκα προκειμένου να βοηθήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να «λυτρωθούν» από τον πόνο.
Δε σκοπεύω να θέσω νομικά ή ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από την πρακτική της ευθανασίας επί του παρόντος. Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό ωστόσο είναι να τεθεί η αρχή ενός δημόσιου διαλόγου επί του ζητήματος και στην Ελλάδα προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό που φαίνεται αδύνατο να συμβεί σε μας, τελικά δεν είναι τόσο μακριά.

Νέα προσπάθεια υποβάθμισης της Ανώτατης Εκπαίδευσης της χώρας

Και ενώ η Ελληνική Παιδεία ταλανίζεται από πολλούς και σημαντικούς εσωτερικούς κι εξωτερικούς παράγοντες έρχεται να προστεθεί ακόμη ένα βαρύ πλήγμα. Παρά το ότι οι βιβλιοθήκες των Ελληνικών Πανεπιστημίων και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων είναι ελλειπείς, η πρόσβαση σε ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές, ερευνητές και εν γένει ακαδημαϊκούς να εκπονήσουν την έρευνά τους με επάρκεια και χωρίς υψηλό κόστος. Ωστόσο φαίνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας αντί για βήματα προς την ενίσχυση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας, που παρά τα όποια προβλήματα καταφέρνει να παράγει σημαντική και αξιόλογη έρευνα, παρεμποδίζει το έργο της. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του νυν Υπουργού Παδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου για ενίσχυση της οριζόντιας δράσης των ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, συμπεριλαμβανομένων των συνδρομών στα ηλεκτρονικά περιοδικά για την τριετία 2009-2011, είναι ορατός και άμεσος ο κίνδυνος διακοπής πρόσβασης των Ανώτατων και Ερευνητικών Ιδρυμάτων σε περισσότερους από 9.000 τίτλους επιστημονικών ηλεκτρονικών περιοδικών. Κυρίως για όσους ασχολούμαστε με την έρευνα γίνονται άμεσα αντιληπτές οι ολέθριες συνέπειες που θα έχει μία τέτοια εξέλιξη. Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών έχει αναρτήσει σχετική ανακοίνωση στον ηλεκτρονικό ιστότοπο που διατηρεί ενώ με συλλογή ηλεκτρονικών υπογραφών κάνει μία ύστατη προσπάθεια να ασκήσει πίεση προς το Υπουργείο Παιδείας και να παρεμποδίσει μια τέτοια ενέργεια. Οι πιο καχύποπτοι και γνωρίζοντας το παρελθόν της παρούσας κυβέρνησης μπορούν εύκολα να κάνουν μια σύνδεση της υποβάθμισης των Ελληνικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών και ερευνητικών Ιδρυμάτων με την προσπάθεια επιβολής και αναγνώρισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Στην εποχή της νέας τεχνολογίας, της επανάστασης του διαδικτύου, της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και πληροφόρησης εμείς γυρίζουμε στην εποχή του λίθου.
Συγχαρητήρια!

πηγή:neolaia.gr

Ευρωεκλογές 2009.. ο λόγος στους πολίτες

Η δύναμη των blogs είναι ακριβώς η αμεσότητα και η διάδραση που τα χαρακτηρίζει. Το deb8 διοργανώνει ένα διαφορετικό, διαδικτυακό debate εν όψει των Ευρωεκλογών της 7ης Ιουνίου.
Εκπρόσωποι από τα ψηφοδέλτια των επικρατέστερων κομμάτων θα έχουν την ευκαιρία να απαντήσουν σε ερωτήματα που θα θέσουν και θα ιεραρχήσουν οι ίδιοι οι πολίτες.
To “debate των πολιτών”, όπως αποκαλείται από τους διοργανωτές, με τους "πολίτες επικεφαλής" θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 3 Ιουνίου και ώρα 14.00 εώς 16.00.
Τη live διαδικασία επιλέχθηκε να συντονίσει η κα Μπέττυ Τσακαρέστου, καθηγήτρια Παντείου Πανεπιστημίου και όχι κάποιος δημοσιογράφος από τα παραδοσιακά μέσα καθώς σκοπός είναι τη διεξαγωγή της συζήτησης να αναλάβουν κυρίως οιπολίτες.
Το πρώτο διαδικτυακό debate αποτελεί μια πρωτοβουλία που αποδεικνύει ότι οι πολίτες μπορούν να μπουν στο πρώτο πλάνο της προεκλογικής διαδικασίας διεκδικώντας και επιτυγχάνοντας έναν ειλικρινή και γόνιμο διάλογο μακρυά από τα "παπαγαλάκια" της πολιτικής επικοινωνιακής προπαγάνδας. Όταν αντί της γκρίνιας και της μιζέριας παίρνουμε δράση και συμμετέχουμε στην πολιτική ζωή του τόπου τότε υπάρχει κι ενισχύεται η ελπίδα για πραγματική κοινωνική αλλαγή.
Ειλικρινά θέλω να συγχαρώ τους διοργανωτές αυτού του debate και όλους όσους βοήθησαν σ' αυτήν την τεράστια προσπάθεια αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο ότι τα blogs μπορούν να κάνουν την ανατροπή και οι πολίτες μπορούν να βρουν διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης σε όποιας μορφής κατεστημένο και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους.
Περισσότερες και αναλυτικές πληροφορίες σε σχέση με το “debate των πολιτών” μπορείτε να βρείτε εδώ.

Μην πας να ψηφίσεις.. άραξε στην παραλία!

Ποιος ο λόγος να σηκώνεσαι Κυριακή πρωί μέσα στη ζέστη και εν μέσω τριημέρου για να πας να ψηφίσεις; Χαζομάρες.. έτσι κι αλλιώς μια απρόσωπη Ε.Ε αποφασίζει για μας. Ποιο το νόημα να ψηφίσεις; Όλοι τα ίδια είναι.. όλοι τα ίδια τάζουν! Όλοι ψεύτες που θέλουν πάλι να φάνε σε βάρος μας και να μην πληρώσουν ποτέ τίποτα για ακόμη μια φορά. Γιατί να πας να ψηφίσεις; Συσχετισμός δυνάμεων. Τα μεγάλα κόμματα θα έχουν και πάλι την πλειοψηφία και από τα μικρά όποιο επιβιώσει. Και τι έγινε; Θα αλλάξει τίποτα; Μην πας να ψηφίσεις. Όλοι σε κοροϊδεύουν. Για ποια Δημοκρατία μιλάμε; Μην ψηφίσεις, με την αποχή δείξε τη δυσαρέσκειά σου! Φασκέλωσέ τους! Μην ψηφίσεις. Άραξε στην παραλία και άσε τους άλλους να αποφασίσουν για σένα.. μην ψηφίσεις!
Μην γκρινιάξεις όμως την επόμενη μέρα που θα μας εκπροσωπούν τα λαμόγια.. μην γκρινιάξεις που δε θα υπάρχει πλουραλισμός απόψεων στην Ευρωβουλή.. μην γκρινιάξεις που το πτυχίο σου δε θα έχει καμία ισχύ.. μην γκρινιάξεις που η οικονομία μας θα κατρακυλάει όλο και πιο χαμηλά.. μην γκρινιάξεις που ο βασικός μισθός πτυχιούχου πανεπιστημίου δε θα ξεπερνάει τα 700€.. μην γκρινιάξεις που η ανεργία θα καλπάζει.. μην γκρινιάξεις που οι κοινωνικές ανισότητες όλο και θα αυξάνονται.. μην γκρινιάξεις που όλοι μας θα είμαστε φακελωμένοι και τα προσωπικά μας δεδομένα θα διακινούνται ανεξέλεγκτα.. μην γκρινιάξεις που το περιβάλλον θα συνεχίσει να καταστρέφεται χωρίς καμία πολιτική υπέρ της προστασίας του.. μην γκρινιάξεις που θα μείνεις στην ίδια μιζέρια..
εσύ τους άφησες να αποφασίσουν για σένα.. οι λίγοι να αποφασίζουν για τους πολλούς.. εσύ έχασες το δικαίωμα να τους κρίνεις γιατί κι εσύ κατακριτέος είσαι.. αυτό ήθελαν να καταφέρουν.. να σε βγάλουν από το παιγνίδι και το πέτυχαν.. με την αποχή τους έδωσες απλά ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.. σε σενα πάλι δεν έμεινε ούτε το μαύρισμα που απέκτησες αραχτός στην παραλία..

http://www.youtube.com/watch?v=5firJLxPs3E

Το παρόν κείμενο δημοσιευτηκε στο tvxs.gr/blog/